அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பொறுப்புகள், ¢ சமாளிக்க வேண்டிய பிரச்சனைகள், நம்முடைய முழு நேரத்தையும், ஆற்றலையும் எடுத்துக் கொள்கின்றன. நாம் யார், நம்முடைய நிலை என்ன என்று சிந்திக்க வாய்ப்பும், நேரமும் கிட்டாமல் வாழ்க்கை முடிந்து விடுகிறது. நம்மைப் பற்றியே கவலைப்பட்டுக் கொள்ளாத நிலையில் எல்லாவற்றிற்கும் மேலான பரம்பொருளைப் பற்றி எங்கே சிந்திக்கப் போகிறோம்? நமக்கெல்லாம் உலகம்தான் கடவுள். இந்த உலகத்தில் வாழ்ந்து வருவதையே குறிக்கோளாக வைத்து இறக்கும் வரை காலத்தை வீணடிப்பதில் நிபுணர்கள் ஆகிவிடுகிறோம். நம்மில் சிலர் இருக்கிறன்றார்கள். அவர்கள் தங்களுடைய உடம்பினையே கடவுள் என்று கருதி, அதை பேணுவதையே முக்கியமான எண்ணமாக வைத்து, வாழ்வை நடத்திப் பின்னர் மறைந்து விடுகின்றார்கள். சற்றுத் தீவிரமாகச் சிந்திப்பவர்கள் மனம் ஒன்று உள்ளத என்பதை உணர்ந்து கொண்டு, அதையே கடவுளாக நினைத்து, அதைக் கட்டுப்படுத்த இயலாமையால் மிக்கத் துன்பத்துடன் வாழ்வைக் கழித்து விடுகின்றார்கள். இன்னும் சிறிது பக்குவம் பெற்ற சிலர் உடலைத் தவிர உயிர் ஒன்று வேறாக உள்ளது என்பதை அறிந்து கொள்கின்றார்கள். உயிரையே கடவுள் என்றும் சொல்லிக் கொள்வார்கள். இத்தகைய வேறுபாடுகள் நிறைந்து கிடக்கும்பொழுது உண்மையான நிலை என்ன என்பதை மக்கள் சரியாக உணர்ந்து கொள்ளவில்லையென்றால் அதில் வியப்பு ஒன்றுமில்லை.

இந்த உடம்பானது கருவிக் கூட்டங்களால் ஆனது. உடம்பில் ஐம்பொறிகள் உள்ளன. இவை வழியாக ஐம்புலன்கள் ஓயாமல் மனத்தை உலக வழியில் பாயுமாறு இழுத்துக் கொண்டே இருக்கின்றன. இந்த ஐம்புலன்களின் வழியே சென்றால் பரம்பொருளைப் பற்றிச் சிந்தனை செய்யவோ, நாட்டம் செலுத்தவோ இயலாது. ஐம்பொறிகளுடன் சேர்ந்து இருப்பது மனமாகும். இந்த மனம் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும். ஐம்பொறிகள் மனத்தை ஓயாமல் சஞ்சலமடையச் செய்கின்றன. மனமானது காமம், வெகுளி, மயக்கம் ஆகியவற்றால் சதா உந்தப்பட்டு வருகின்றது. அதன் காரணமாக அறியாமை என்கின்ற திரை நம்மிடமிருந்து மெய்ப்பொருளை மறைத்து வைக்கின்றது. இச்சை நிறைவேறாவிடில் கோபம் வருகிறது. கோபம் புத்தியை மயக்குகிறது. விருப்பும் வெறுப்பும் வளருகின்றன. ஆகவே, காமத்தீயினைக் கட்டுப்படுத்தி, மனதை

"ஆரிய னல்லன் குதிரை இரண்டுள

"நாட்டம் இரண்டும் நடுமூக்கில் வைத்திடில்

"புள்ளினும் மிக்க புரவியை மேற்கொண்டாற்

"நடலித்த நாபிக்கு நால்விரன் மேலே

"உருவாய சக்தி பரத்தியான முன்னுங்

"ஒண்ணா நயனத்தில் உற்ற ஒளிதன்னைக்

"மறவாமை யானமைத்த மனக்கோயி லுள்ளிருத்தி

மனிதனை ஆசாபாசங்கள் ஆட்டி வைக்கின்றன. உடலின் நிலையற்ற தன்மை தெரிவதில்லை. ஐம்பொறிகள் காட்டும் அனுபவமே பிரதானமாகத் தெரிகிறது. உடலும், உடலைச் சார்ந்த இயக்கங்களும், எண்ணங்களும் மனிதனுக்குத் தான் என்கிற எழுச்சியைக் கொடுத்து தன்னுள் இயங்கும் உண்மைச் சக்தியை மறைத்து விடுகின்றன. ஆனால் இறைவன் உடலில் இயங்கும் எல்லா அணுக்களிலும் படர்ந்துள்ளான். இதைப் பற்றிய அறிவே மேலான அறிவாகும். சமாதி நிலை இந்த அறிவினை அடையச் செய்கின்றது. இந்த அறிவு பெற்ற உயிரானது பொறி வழி செல்லாது நின்று விடுகின்றது. யோகியர் மனத்தை ஒவ்வொரு ஆதாரமாக ஏற்றிக் கீழுள்ள சக்திகளின் தன்மையைக் குறைக்கின்றார்கள். சீவபோதம் குறைந்து சிவபோதம் வெளிப்படுகின்றது. மனமானது புருவ நடுவில் நின்று விடுகின்றது. இதுவே சந்திர மண்டலம் எனப்படும். இத்துடன் மனமானது நின்றுவிடக் கூடாது. இதையும் கடக்க வேண்டும். ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத பேரொளியை நாட வேண்டும். அப்போது பேரறிவு உதயமாகிறது. இந்த நிலையை அடைந்தவர்கள் சிவனார் என்று அழைக்கப்படுவர். இவர்களைத் திருமூலர் "ஏழும்பர் சென்றனர்" என்பார்" தோட்டத்தில் ஓர் நல்ல மாமரம் இருக்கின்றது. அதன் உச்சியில் தேமாங்கனிகள் பழுத்துத் தொங்குகின்றன. அந்த மாமரத்தின் உச்சியில் சென்று, பழுதுபடாவண்ணம், தித்திக்கும் மாம்பழத்தைப் பறித்துச் சுவைத்து உண்பதே ஆனந்தமாகும். இதைவிடுத்துச் சந்தையிலே ஈ மொய்த்துக் கிடக்கும் மாம்பழத்தை நாடிச் செல்வது பேதமையாகும். "ஒன்று கண்டீர் உலகுக்கு ஓர் கனி, நன்று கண்டீர் நல் நமச்சிவாயக் கனி" என்பார் திருமூலர். இந்தக் கனியைக் கவரவேண்டும். காயைக் கவரக்கூடாது. "கனியிரப்பக்காய் கவர்ந்தற்று". நமது உடம்பே தோட்டம். மூலாதாரம் முதல் சகஸ்ரதளம் வரை சென்று நிற்பது மாமரமாகும். இந்த மாமரத்தைப் பற்றி மேற்சென்று பரவெளியிலே காட்சி அளிக்கம் சிவம் எனும் மாம்பழத்தைப் பறிக்க வேண்டும். பறித்து உண்பதே யோகத்தின் தலையாய அனுபவமாகும். அப்பொழுது சிவம் வெளிப்படும். இத்தகைய நிலையைத் திருமூலர் "தூங்கலும்" என்பார். "தூங்கிக் கண்டார் நிலை சொல்லுவதும் எவ்வாறே" என்றும் சொல்லுவார்.

"பூட்டொத்து மெய்யிற் பொறிப்பட்ட வாயுவைத்

"முக்கு ணம்புலம் ஐந்துடன் அடக்கி